vanvis

وقتی عطش نام تو را            با اشکهایم می چشید

            من عاشق چشمت شدم نه عقل بودو نه دلی

           چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی  

یک آن شد آن عاشق شدن         دنیا همان یک لحظه بود

زان لب که چشمانت مرا              از عمق چشمانم ربود

          وقتی که من عاشق شدمشیطان به نامم سجده کرد

         آدم زمینی تر شدو عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو               نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این              دیوانگی و عاقلی